You cannot copy content of this page

Στην επίθεση παίρνει μηδέν – πόσο να αντέξει η άμυνα ;

ΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΡΕΚΟΡ, ΟΙ ΕΥΘΥΝΕΣ ΡΑΣΤΑΒΑΤΣ 

Πάει για παγκόσμιο ρεκόρ η Ξάνθη. Τα εφτά συνολικά 0-0 σε σύνολο 18 ανάλογα σκορ στους αγώνες του πρωταθλήματος μας είναι η μεγαλύτερη και η πιο τρανή απόδειξη για τις επιθετικές της δυνατότητες. Θα κάνουμε καθαρά τακτική κουβέντα , θα αναφερθούμε σε πρόσωπα και συστήματα, αυτό είναι το ποδόσφαιρο, υπάρχει και κριτική. Δεδομένες είναι στην όλη μας κουβέντα οι απουσίες που υπήρχανε στο «βάθος» της χρονιάς αλλά δεν αποτελούν δικαιολογία. Ο Μίλαν Ράσταβατς και το υπόλοιπο τεχνικό team, όπως επωμίζονται την ομαλή αμυντική της λειτουργία που την αναγάγει στην τέταρτη καλύτερη άμυνα της σεζόν, έτσι χρεώνονται και τα προβλήματα στην ανάπτυξη της που την φέρνουν στην τέταρτη χειρότερη επίθεση. Δεν θα αναφερθούμε ΜΟΝΟ στο ματς με την Τρίπολη. Ούτως η άλλως ήταν τάλε-κουάλε με προηγούμενα παιχνίδια.

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΚΟΙ ΜΕΣΟΕΠΙΘΕΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΕΞΤΡΕΜ, ΔΕΝ ΒΡΗΚΕ ΛΥΣΕΙΣ.

Η χρονιά ξεκίνησε με έναν προγραμματισμό που ανέφερε πώς στα εξτρέμ θα παίζουν βασικοί οι Μπρίτο-Σαρπόνγκ με εφεδρικούς τους Φασίδη, Κίκε και Καντά ενώ αναμέναμε πράγματα από Μελισσόπουλο και Σουλεϊμάν. Στην θέση του επιτελικού μέσου…δε, ο Σέρβος Τζουρίτσκοβιτς ήταν το φαβορί που περιμέναμε να κάνει την διαφορά ενώ οι Καντά και Ορφανίδης από πίσω του. Αναφέρουμε την τριάδα πίσω από τα εξτρέμ που επωμίζεται το βάρος της επιθετικής ανάπτυξης σε μια ομάδα σαν την Ξάνθη. Προσοχή λίγο τώρα εδώ : Η Ξάνθη δεν είναι Ολυμπιακός, ΠΑΟΚ ή ΑΕΚ που ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ το εξάρι της να ξέρει καντάρια μπάλα και να την κυκλοφορεί. Ένας ή δυο τέτοιοι φτάνουν. Ο Καμαρά – δηλαδή- αναμέναμε να προσφέρει τις λύσεις στο «ξύλο» και το βάθος στην μεσαία γραμμή ορίζοντας τον ποδοσφαιριστή που θα πέφτει παντού με κάρτες, φάουλ και «διπλώματα» των συμπαικτών του και από τους Ντε Λούκας και Κοβάσεβιτς να πάρουν μπάλες. Το ρόστερ που δημιουργήθηκε , κοντολογίς, είχε ένα βιογραφικό backround και παράλληλα παίκτες που – θεωρητικά – είχαν «δίψα» να αποδείξουν πράγματα. 

Με εξαίρεση τον Κίκε που περισσότερο ως ευκαιρία έμοιαζε αν και όλοι μας γνωρίζαμε τις χαμηλές δυνατότητες του – πάντως πήρε πάρα πολλές ευκαιρίες- οι υπόλοιποι προσόντα διαθέτουν. Το θέμα είναι πώς είτε τους πετυχαίνουμε στην κατηφόρα της καριέρας τους ( Μπρίτο ,Σαρπόνγκ ) , είτε τραυματίστηκαν σοβαρά ( Μπρίτο , Φασίδης, Ντε Λούκας ) , είτε επέδειξαν κατά την άποψη του υπογράφοντος αγωνιστική αδιαφορία ( Μπρίτο, Σαρπόνγκ ) , είτε δεν βελτιώθηκαν ( Ορφανίδης που δεν παίζει ΟΥΤΕ στον Ηρακλή ) , είτε δεν αντιλαμβάνονται τακτικά το παιχνίδι μας και βγάζουν νεύρα με μια καλή προσπάθεια και δέκα λανθασμένες ( Τζουρίτσκοβιτς) και φτάνουμε στον Καντά που κάναμε «λάστιχο» με συνεχείς αλλαγές θέσεων , που προσπάθησε πολύ, αλλά ως εκεί…

Μηδέν αυτοματισμοί μέσα σε όλα αυτά, φυσική κατάσταση που επιδέχεται ερωτημάτων από τους ιθύνοντες, ταχύτητα σκέψης δεν υπάρχει, απειλές είτε από κάποια ατομική προσπάθεια είτε από στημένες φάσεις . Τι χρεώνουμε περισσότερο όμως στον Ράσταβατς ; Ότι σε όλα αυτά δεν βρήκε εναλλακτικές λύσεις. Την στιγμή που τα μπακ προσπάθησαν να παράγουν , με τον Μπαξεβανίδη ενδεχομένως στην καλύτερη του αγωνιστική περίοδο και τον Κασάδο με ποιοτικά ανεβάσματα, δεν βρήκε άλλους τρόπους να δημιουργήσουμε καταστάσεις. Οι Μελισσόπουλος – Οκάν για παράδειγμα δεν βρήκανε ευκαιρίες και όσες πήραν ήταν με την «βία» αναμένοντας θαύματα που ούτως η άλλως οι Κίκε-Σαρπόνγκ-Μπρίτο ΔΕΝ μας προσέφεραν. Παιδιά των υποδομών, που δεν πήρανε ούτε το 1/25 των συμμετοχών του Κίκε Μπουλά που έφυγε από την ομάδα. Οι οποίοι με 7-10 συμμετοχές φέτος θα ήταν πιο ΓΕΜΑΤΟΙ για του χρόνου. Δεν είδαμε οργανωμένες επιθέσεις και στηρίγματα στους επιθετικούς , τα χαφ να πατάνε περιοχή για παράδειγμα . Τέλος δεν είδαμε αγωνιστική ΠΕΙΘΑΡΧΙΑ από τους παίκτες των συγκεκριμένων θέσεων.

ΔΕΝ ΒΑΖΟΥΜΕ ΤΑ ΦΟΡ ΣΤΟΝ «ΤΟΙΧΟ» ΤΩΝ ΕΥΘΥΝΩΝ

Στην κουβέντα δεν θα βάλουμε καν την επίθεση της ομάδας. Δεν πρέπει να αναζητηθούν αιτίες αγωνιστικής πτώσης των Γιέντρισεκ και Κάστρο γιατί πολύ απλά μπάλες ΔΕΝ πήραν. Μην τρελαθούμε δηλαδή πώς αν είχαμε μπροστά τους Σολάρι, Χαμζά Γιουνές θα είχαμε κάτι καλύτερο. Δεν είναι θέμα προσώπων. Είναι θέμα μεταβίβασης, στήριξης και ενίσχυσης των. Πώς θα πάει η μπάλα μπροστά ; Τα χαφ τι απόσταση έχουν μαζί τους ; Χτες ήταν η πρώτη φορά που ο Γιέντρισεκ πήρε φάτσα την μπάλα με την εστία στην πάσα του Μπαριέντος που ΠΡΑΓΜΑΤΙ προσφέρει κάτι διαφορετικό με προσανατολισμό, καλή τεχνική, ταχύτητα και αγωνιστική πειθαρχία. Από εκεί και πέρα…ΚΑΜΙΝΑΔΕΣ στους επιθετικούς.  Δεν συζητάμε καν για τα εξτρέμ και την όποια παροχή υποστήριξης. Δεν υφίσταται.

Η ΑΜΥΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΖΙΦΚΟ ΜΑΣ ΚΡΑΤΑΝΕ 

H αμυντική λειτουργία και ο Ζίφκοβιτς. Μην πιάσουμε την κουβέντα ότι και τα εξτρέμ μαρκάρουν και πώς η άμυνα ξεκινάει από την επίθεση. Ισχύει αλλά αν τα στόπερ είναι «τρύπια» και τα μπακ σαν αεραγωγοί τότε τι να το κάνεις το μαρκάρισμα ; Υπάρχουν  ποιοτικά στόπερ για ΑΥΤΟ το Ελληνικό πρωτάθλημα, ένας μεγάλος τερματοφύλακας και ο Κασάδο που είναι για μια ομάδα με μεγαλύτερους στόχους από την Ξάνθη που έχει «ταβάνι» την πεντάδα. Ο Αλμέιδα αποδεικνύεται ένας εξαιρετικός δανεισμός γιατί σπάνια βρίσκεις στόπερ που κατεβάζουν μπάλα και μπορούν να συνεισφέρουν από πίσω ακόμα και στο επιθετικό κομμάτι, ο Λισγάρας είναι η ψυχάρα που χρειάζεται, ο Καμαρά κάνει όλη την «βρωμοδουλειά» που είναι…μια χαρά για το συμβόλαιο του και ο Κοβάσεβιτς που προσπαθεί να συμμαζέψει τα πάντα σε όλους τους τομείς.

ΚΑΙ ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΟΚΤΑΔΑ…

Αυτή η Ξάνθη σε ένα πρωτάθλημα ποιοτικό δεν νομίζουμε να γλίτωνε τον υποβιβασμό. Σε αυτό το χαμηλής ποιότητας Ελληνικό ποδόσφαιρο είναι στην μέση της βαθμολογίας. Ξέρετε όμως ποιο είναι το θέμα ; Και έκτη να βγει η Ξάνθη, αυτό δεν είναι ποδόσφαιρο. Ζητάμε να έρθει ο κόσμος στο γήπεδο, τα ΜΜΕ δηλαδή το ζητάνε γιατί η ομάδα δεν κάνει ιδιαίτερες προσπάθειες πάνω σε αυτό και δεν αναμένουμε τίποτα στην πορεία ενώ και συνδεσμιακά παρατηρούμε φθορά πάνω σε αυτό – αλλά με αυτό το ποδόσφαιρο τι κίνητρο να δώσουμε στον φίλαθλο να κατέβει στο γήπεδο ; Όταν μετά βίας κάνουμε μια-δυο φάσεις σε έναν αγώνα, παίζουμε μόνο άμυνα και μπροστά ότι βρούμε στις στημένες φάσεις ή κάποια προσωπικά ενέργεια, πώς θα μπορέσουμε να δώσουμε κάτι διαφορετικό στον φίλαθλο ;

Το θέμα είναι πώς δεν πρέπει να λέμε συνέχεια το… «και οι άλλοι τι κάνουν, παίζουν μπάλα;» . Να κοιτάξουμε τον εαυτό μας. Με υποδομές , με εγκαταστάσεις , παίκτες πληρωμένους, ρόστερ που φτιάχνεται με κάποια χρήματα , λιγότερα από τα παλαιότερα χρόνια, αλλά υπαρκτά , με μια «αλυσίδα» που έχει τις ρίζες της στην ιστορία αυτού του συλλόγου, δεν νοείται αυτό το θέαμα για μια ομάδα όπως η Ξάνθη. Αν ικανοποιούμαστε με αυτό το ποδόσφαιρο και τα 500 άτομα στις κερκίδες, με μέσο όρο ηλικίας τα 70 έτη, να μας συγχωρείτε , αλλά εμάς τους ΑΡΡΩΣΤΟΥΣ με την ομάδα ΔΕΝ μας ικανοποιεί. Που ότι και να γίνει τις Κυριακές μας εμείς …εκεί τις περνάμε. Πώς όμως θα φέρουμε τους υπόλοιπους; Κάτι στραβό κάνουμε για να μην έρχονται. Δεν φταίνε μόνο οι άλλοι…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *