ΑΟΞ είμαστε και δεν ικανοποιούμαστε με μια απλή πέμπτη θέση

Ο κόσμος της Ξάνθης τα παλαιότερα χρόνια έχει δει σπουδαίο ποδόσφαιρο . Παράλληλα έχει δει και Ευρωπαϊκά εισιτήρια, όχι πολλά, όσα χρειάζονται για να έχει να λέει στο βιογραφικό του πώς ταξίδεψε με τον σύλλογο στο εξωτερικό. Δεδομένο πολύ σημαντικό για μια επαρχιακή πόλη όπως η δική μας που τα τελευταία χρόνια είναι η αλήθεια ότι απέχει από αυτή την προοπτική και δεν σας κρύβουμε πώς μας λείπουν.

Ευρισκόμενοι στην πέμπτη θέση του πρωταθλήματος θα περίμενε κανείς ο κόσμος να είναι ικανοποιημένος από την κατάσταση που βρίσκεται ο σύλλογος. Έχουμε δει αντίστοιχες ομάδες του Ελληνικού πρωταθλήματος να πανηγυρίζουν με το “αντιποδόσφαιρο” καταλαμβάνοντας θέσεις που οδηγούν στην Ευρωπαϊκή προοπτική, μετά από 30 χρόνια όμως στην Λίγκα ο Ξανθιώτης είναι διαφορετικός. Προσοχή : Δεν αναφέρομαι στους καναπέδες. Αλλά σε αυτούς που κάθε χρόνο ακολουθούν πιστά την ομάδα στο γήπεδο. Ίσως όμως και οι “καναπέδες” είναι μια άλλη κουβέντα που θα πρέπει να την πιάσουμε με γνώμονα τον σεβασμό και όχι την ισοπέδωση που και εμείς από εδώ πέσαμε στην “λούμπα” να πράξουμε. Το “γιατί” δηλαδή ο κόσμος δεν έρχεται στο γήπεδο.

Φέτος η ομάδα μπάλα ΔΕΝ παίζει. Δεν δικαιώνει εμάς που το καλοκαίρι φωνάζαμε για ικανό ρόστερ που θέλοντας τον χρόνο του κάποια στιγμή θα αποδώσει ποδόσφαιρο αξιώσεων . Στην Ελλάδα ζούμε και όποιος αναφέρει “Μα την Μπαρτσελόνα θέλετε να βλέπετε;” μηδενίζει το εξής απλό : “Όχι, μπάλα θέλουμε να βλέπουμε. Μια φυσιολογική κατάσταση, καθαρά ποδοσφαιρική”. 

Αν κάτσουμε και δούμε τα παιχνίδια που παίξαμε μέχρι σήμερα, καλές οι νίκες, αλλά με εξαίρεση το παιχνίδι απέναντι στον Βόλο από το γκολ του Εντουάρντο και μετά ( όταν και “ξεκλείδωσε το ματς”, σε ΚΑΝΕΝΑ η ομάδα ΔΕΝ έβγαλε εικόνα ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ. Το θέμα είναι – επαλαμβάνουμε – πώς δεν φάνηκε σε ΚΑΝΕΝΑ σημείο ΤΙ ακριβώς ομάδα θέλουμε να αναδείξουμε. ΤΙ τακτική συγκέντρωση έχουμε στο παιχνίδι ; Επιθετική ; Κατοχή μπάλας ; Αντεπιθέσεις και “σφιχτοί” πίσω ; Το “είμαστε αγωνιστές” σε ένα πρωτάθλημα της πλάκας – γιατί αυτό είναι το ελληνικό πρωτάθλημα πλέον- δεν φτάνει .

Οι εποχές Σάντρο-Μαρτσέλο-Καρλάο του “όσα πάνε και όσα έρθουν” ξέρουμε πώς έχουν περάσει ανεπιστρεπτί . Δεν περιμένουμε στο σύγχρονο ποδόσφαιρο να δούμε κατά κύματα επιθέσεις. Να δούμε όμως κάτι ΥΠΟΦΕΡΤΟ, να ΜΗΝ πονάει το κεφάλι μας μετά το ματς. Δεν ζητάμε δέκα φάσεις σε κάθε αγώνα και σκορ 4-2 υπέρ μας. Φυσιολογικά πράγματα θέλει ο κόσμος. Έντεκα ποδοσφαιριστές που ξέρουνε τι ζητάνε εντός αγωνιστικού χώρου.

Είμαστε σε μια οικονομική κατάσταση που δεν γνωρίζουμε τι μας ξημερώνει. Με ΜΗ εξασφαλισμένο το τηλεοπτικό τοπίο για την επόμενη σεζόν είναι ΤΕΡΑΣΤΙΑ η ανάγκη ο σύλλογος να δραστηριοποιηθεί εμπορικά, να αναδείξει παίκτες που θα πουληθούν, να βάλει ΞΑΝΑ τις ακαδημίες στο ρόστερ ( όχι μόνο αριθμητικά) , να γίνει θελκτικός στο “μάτι” του κοινού. Το ματς με την Λαμία είναι σημαντικό για την συνέχεια του πρωταθλήματος αλλά το θέμα είναι μελλοντικά τι κάνουμε. Εκεί που το καλοκαίρι και μέχρι το ματς με τον Άρη υπήρξε ενθουσιασμός , φτάσαμε σε μια απογοήτευση που -κυρίως- την βγάζει η εικόνα μας εντός αγωνιστικού χώρου.

Όλα αυτά ενώ είμαστε ΠΕΜΠΤΟΙ στο πρωτάθλημα . Όλα τα παραπάνω αναδεικνύουν το … “γιατί είναι διαφορετικό να είσαι ΑΟΞ”. Δεν πανηγυρίζουμε, δεν απογοητευόμαστε, κοιτάμε την Λαμία, αλλά προσέχουμε και το μέλλον μας . Για αυτό και βρισκόμαστε τόσα χρόνια στο προσκήνιο του ελληνικού πρωταθλήματος. Γιατί ΠΑΝΤΑ η Ξάνθη κοίταζε ΚΑΙ το αύριο. 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *