Και τώρα τι ;

Άρθρο του φίλαθλου της ομάδας Ηλία Ταχταλόγλου όπως ακριβώς μας το έστειλε μέσω mail. Επικοινωνήστε μαζί μας στο aoxfc1967@gmail.com και εμείς θα δημοσιεύσουμε τις απόψεις σας. 

“Στο παρελθόν, όποτε κινδυνέψαμε να πέσουμε, την παρτίδα την έσωζαν, αγωνιστικά και σε επίπεδο γοήτρου, 2 πράγματα: α) το mentality που είχαμε διαχρονικά, το οποίο έλεγε “παλεύουμε μέχρι τέλους” και β ) η φανέλα, η οποία, όταν η μπάλα ζύγιζε 1000 κιλά και είχε θερμοκρασία 100 βαθμών, ήταν αυτή που εξασφάλιζε το ψυχικό απόθεμα ώστε την κρίσιμη στιγμή να παίξουμε όπως δεν είχαμε παίξει όλη την χρονιά.

Στο Καυταντζόγλειο το 2010 και τις 2 τελευταίες αγωνιστικές πριν, στο μπαράζ το 2014 και στο ματς με τον ΠΑΟ πριν από αυτό περάσαμε αέρα όχι επειδή τα συνονθυλεύματα που είχαμε (και) τότε για ομάδες (με πολύ κατώτερες μονάδες σε πολλές θέσεις από τώρα) μετατράπηκαν ξαφνικά σε Μεικτές Κόσμου. Αλλά επειδή ΠΑΛΕΨΑΝ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ .

Όλα όσα συνέβησαν φέτος, οδήγησαν για άλλη μια φορά σε ένα τέτοιο ματς. Το χθεσινό. Στο οποίο, για πρώτη φορά, δεν περιμέναμε εμφάνιση σαν αυτές του παρελθόντος, αλλά ΕΛΠΙΖΑΜΕ στα στοιχειώδη για την σωτηρία. Όμως δεν πήραμε ούτε αυτό. Είδαμε για πρώτη φορά μια ομάδα που σε άλλες εποχές, ακόμα και στην κακή της μέρα, δεν σταματούσε να δαγκώνει λαρύγγια μέχρι το τελευταίο σφύριγμα, να πετάει 10 λεπτά πριν το τέλος λευκή πετσέτα, βάσει των τακτικών επιλογών που έγιναν, εναποθέτοντας την μοίρα της στα πόδια όχι των δικών της παικτών, αλλά ΑΛΛΩΝ, σε ΑΛΛΟ ματς. Και χειρότερο από το να χάνεις ένα ματς ή μια κατηγορία είναι να χάνεις (και) την ψυχή σου. Όλα όσα σημαίνουν η φανέλα και το όνομα.

  • «Μα τι να κάνουμε όταν δεχόμαστε τέτοιον πόλεμο όλη τη χρονια
  • Ό,τι κάναμε όλες τις προηγούμενες απέναντι σε ένα σύστημα που ΣΤΑΘΕΡΑ και ΠΑΝΤΑ προσπαθούσε να μας ξεφορτωθεί με πλάγιους τρόπους εκεί που δεν το κατάφερνε αγωνιστικά, ό,τι κι αν έστελνε καταπάνω μας: ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ. Τώρα είναι το -12, τότε ήταν τα χειρουργεία του Μπριάκου, του Παπίλια, του Τσίκινη, του Κασναφέρη, του Σταθόπουλου και των άλλων εκτελεστικών οργάνων της παράγκας – μετέπειτα εγκληματικής. Εκείνα δεν μας κόστιζαν βαθμούς; Πολλαπλά περισσότερους από 12; Απλά τώρα το σύστημα επινόησε νέα μέθοδο να μας σκάψει τον λακκό. Μας τους αφαίρεσε αφού τους κερδίσαμε. Τότε ήμασταν παράρτημα του γαύρου, τώρα του ΠΑΟΚ. Ο πρωταγωνιστής διαφορετικός, το αφήγημα ίδιο. Συνειδητοποιείστε πως η κατάσταση είναι αυτή που ήταν πάντα και πώς το μόνο που την έκανε να φαίνεται πιο ζοφερή είναι οι δικαστικοί μαραθώνιοι, η εκτεταμένη δημοσιότητα και οι γραφικότητες του Κούγια.

  • «Μα τόσο μπορούσαν οι παίκτες.»
  • Έχουν περάσει παίκτες που μπορούσαν και λιγότερο. Βγάλαμε χρονιές με ενδεκαδάτους Μπούγκα, Τζάγκι, Κομεσίδη, Βάλλα, Μαρίν, Σαρπόνγκ, Κίκε Μπουλά, Ντίνις Αλμέιδα. Παίκτες ΤΗΣ ΠΛΑΚΑΣ. Αρνούμαι να δεχτώ πως, έστω την τελευταία στιγμή, δεν μπορούσαμε να κάνουμε έστω τα στοιχειώδη για να επιβιώσουμε με Στάρτζεον, Λισγάρα, Μπαξεβανίδη, Κασάδο, Αμορίμ, Φοσέ και Γκαργκαλατζίδη. Παίκτες σαφώς ποιοτικότερους από τους προαναφερθέντες κατά την άποψη μου. Πέρα από τα τακτικά/αγωνιστικά, για τα οποία μπορούμε να αποσπάσουμε από 10 άτομα 10 διαφορετικές γνώμες για το πώς έπρεπε να κατεβεί η ομάδα, υπήρξε ΕΝΑΣ άνθρωπος, πριν από αυτό το ματς να προετοιμάσει ΣΩΣΤΑ ψυχολογικά τους παίκτες; Να τους ΠΟΡΩΣΕΙ; Να καταλάβουν έστω και τώρα πού βρίσκονται και τι διακυβεύεται; Να τους πει, έστω, διάολε «αρκούσε να κάνετε 2 νίκες σε 7 ματς, έχετε κάνει την μία, μπείτε κάντε και την γ…. την δεύτερη να τελειώνουμε!» Σε ΑΛΛΕΣ εποχές, που φαντάζουν πλέον μακρινές, αυτά θα ήταν αυτονόητα. Αλλά όχι τώρα. Και φτάνεις να αναρωτιέσαι τι θα είχε γίνει αν έμπαινε η ευκαιρία που έχασε χθες ο Πανιώνιος λίγο πριν το τέλος…

  • «Σαν να στεναχωριέσαι που σωθήκαμε μιλάς!»
  • ΟΧΙ, δεν στεναχωριέμαι που σωθήκαμε. Διότι πολύ απλά ΔΕΝ θεωρούσα την παραμονή ή μη ως το μείζον στην κατάσταση που βρίσκεται η ομάδα. Είναι αδιανόητα ηλίθιο να κυκλοφορεί αυτή η διχαστική λογική μεταξύ του κόσμου. Βάλτε τα ΑΟΞόμετρα μέσα, είδαμε και πάθαμε να τα εξαφανίσουμε κάποτε, και απλά ανοίξτε το μυαλό και τα αυτιά σας στην διαφορετική οπτική που μπορεί να έχει ο καθένας για τα πράγματα. Περισσότερο από την κατηγορία που θα βρίσκεται η Ξάνθη του χρόνου ή τα επόμενα χρόνια, επείγουν άλλα πράγματα, τουλάχιστον για όποιον δεν βλέπει το δέντρο αλλά κοιτάει και λίγο δάσος.

Πρώτον, να υπάρξουν ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ οι σαρωτικές αλλαγές προσώπων και πραγμάτων σε όλα τα επίπεδα, την οποία έχει μαλλιάσει η γλώσσα μας να συζητάμε, έχει κουραστεί το κεφάλι μας να ακούμε πως έρχεται, αλλά ΠΟΤΕ δεν βλέπουμε, και δεύτερον, ΝΑ ΞΕΚΑΘΑΡΙΣΕΙ επίτέλους η γνωστή υπόθεση για την οποία η ομάδα σύρεται στα δικαστήρια. Να αναλάβουν οι ανευθυνουπεύθυνοι τις ευθύνες που τους αναλογούν για τον διασυρμό της χωρίς άλλες υπεκφυγές και αμπελοφιλοσοφίες. Να καθαρίσουν το όνομα, η ψυχή και το μυαλό του ποδοσφαιρικού οργανισμού που λέγεται Α.Ο.Ξ. Να αποκατασταθούν οι λειτουργίες του ως ποδοσφαιρικού σωματείου. Να υπάρξει μια διάδοχη κατάσταση που θα συμβάλλει στο να σχεδιαστεί και να υποστηριχθεί ένα ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΚΟ project αντάξιο αυτού ομάδων που τους λείπουν πολλά από τα assets που ακόμα έχουμε σαν Π.Α.Ε. αλλα για την ώρα ζηλεύουμε και κοιτάμε με το κυάλι.

ΝΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΕΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ, ο οποίος όσο πιάνει – και την πιάνει – στον αέρα την δυσωσμία θα μένει μακριά, και η ύπαρξη της ομάδας και τον δραστηριοτήτων της θα αποτελούν ζήτημα ενδιαφέροντος για 1.000 – 1.500 άτομα το πολύ, όπως έχει καταλήξει να γίνεται τα τελευταία χρόνια.

ΟΛΑ αυτά είναι ανυπολόγιστα περισσότερης σημασίας από το αν θα παίζαμε 1-2-3 ή και περισσότερες χρονιές σε χαμηλότερη κατηγορία. Στο κάτω κάτω, ένα restart, όσο πιο εκ βάθρων είναι, τόσο καλύτερα αποτελέσματα φέρνει. Θυμάται κανείς από πού ξεκίνησε αυτή η ομάδα μέχρι να φτάσει η στιγμή της καθιέρωσης. Ο κόσμος θα εκτιμούσε μια ομάδα που θα μπορούσε να νιώσει ξανά ΔΙΚΗ ΤΟΥ, ανεξαρτήτως κατηγορίας.

Επίσης, και αυτό πάει κυρίως προς όσους θέτουν την επίμαχη ερώτηση, το «Ξάνθη στις νίκες, ΑΟΞΑΡΑ στις ήττες» πήγε περίπατο; Η άνευ όρων αγάπη για την ομάδα που λέμε εδώ και χρόνια πως θα ακολουθούσαμε και στα τοπικά τι έγινε; Μας φόβισε ξαφνικά η πιθανότητα να ερχόταν η στιγμή που θα πρέπει να κάνουμε πράξη τα λεγόμενα μας; Δεν θέλω να πιστεύω κάτι τέτοιο για τους συνοπαδούς μου, ειδικά για άτομα που ξέρω χρόνια, έχουμε ζήσει πλάι πλάι εμπειρίες ζωής και εκτιμώ.

Αυτή η βαθιά σήψη, που τρώει τα σωθικά της ομάδας και φάνηκε στο αποκορύφωμα της χθες, μπορεί να μην κατάφερε – για την ώρα – να την αποτελειώσει ούτε τώρα. Αλλά θα το καταφέρει με άνεση του χρόνου (το αργότερο) αν δεν πιάσει κάποιος το νυστέρι να την καθαρίσει. Και τότε, δυστυχώς, θα νιώσουν και οι τελευταίοι δύσπιστοι πόσο χειρότερες καταστάσεις μπορεί να βιώσει μια ομάδα από ένα  υποβιβασμό. Μακάρι να μην έρθει αυτή η ώρα, είναι η ύστατη ευχή που μπορούμε να κάνουμε όλοι μας.

Όλων μας τα μάτια και τα αυτιά είναι στραμμένα στην Τρίτη. Ελπίζοντας πως, για πρώτη φορά, οι δηλώσεις και οι ανακοινώσεις του πρωταγωνιστή της ημέρας θα έχουν ουσία και δεν θα γίνουν, εκ νέου, απλά αφορμή για παραγωγή χιουμοριστικού υλικού σε ποδοσφαιρικά «καφενεία», διαδικτυακά και μη.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *