Ευκαιρία ζωής για το οπαδικό κίνημα η ομοψυχία που παρατηρείται !

Το οπαδικό κίνημα στην πόλη έχει περάσει από πολλά στάδια. Από αυτό της ομοβροντίας στο γήπεδο με την παρουσία χιλιάδων φιλάθλων να κατακλύζουν είτε το ιστορικό “ΑΟΞ” είτε τα Πηγάδια αλλά και από την φθορά φτάνοντας να παίζουμε κάποιες φορές μέχρι και με τριψήφιο αριθμό. Θύμα της όλης κατάστασης δεν θα μπορούσε να είναι άλλος από τον κεντρικό μας σύνδεσμο.

Παλαιότερα ήταν οι REBELS που είχανε μια μεγάλη δυναμική να επηρεάζουν καταστάσεις και τους πήρε η “μπόρα” καθώς η ομάδα ήταν φανερό πώς ήθελε να πορευτεί μακριά από τις ιδέες τους. Οπότε η πορεία τους ήταν κατηφορική. Οι ΘΡΑΚΕΣ ή οι ΑΚΡΙΤΕΣ δεν μπορούσαν να πορευτούν αυτόνομα για διαφορετικούς λόγους και κάπως έτσι γεννήθηκαν οι “XANTHIFANS” που σήμερα αποτελούν τον μοναδικό οπαδικό πόλο στην περιοχή και είναι ο μεγαλύτερος αριθμητικά σύνδεσμος σε Ανατολική Μακεδονία και Θράκη ανεξαρτήτως ομάδας.

Δεν θα αφήσουμε την ομάδα, τώρα. Πάμε Πηγάδια να πάρουμε το ματς και  βλέπουμε. - ΑΟΞ 1967

Το φοβερό είναι ότι ο συγκεκριμένος σύνδεσμος ΔΕΝ έπαιξε διοικητικό ρόλο στην ΠΑΕ ούτε είχε διάθεση να παρέμβει στην διοικητική γραμμή του συλλόγου.

Οι REBELS ας πούμε παλαιότερα , σε μια άλλη εποχή, ήταν πιο σκληροί στις απόψεις τους και δεν είναι τυχαίο ότι οι καταστάσεις συχνά-πυκνά ξέφευγαν ανάμεσα στην ΠΑΕ και τον κόσμο. Οι “XANTHIFANS” λειτουργούν διαφορετικά, με στόχο την προσέγγιση φιλάθλων από την περιοχή, λαμβάνοντας υπόψιν πώς ΟΝΤΩΣ επιβάλλεται να υπάρχει αυτή η λεπτή γραμμή ανάμεσα σε διοίκηση και φιλάθλους. Παρά όμως το γεγονός ότι στο παρελθόν οι οπαδοί του ΑΟΞ μπήκανε σε μια άλλη ρότα , ΔΕΝ υποστηρίχτηκε όπως έπρεπε από την διοίκηση Πανόπουλου και ειδικά τα τελευταία χρόνια που η κατάσταση ήταν στο “μένω-φεύγω” είχανε μπει εντελώς στην άκρη.

Μπορεί να είναι εικόνα εξωτερικοί χώροι και στάδιο

Ο παραγκωνισμός έχει συγκεκριμένα αποτελέσματα σε κάθε σύλλογο, οι Λαρισαίοι ΔΕΝ έχουν αντιληφθεί ακόμα ΤΙ θα φέρει οπαδικά στην πόλη αυτή η διαδικασία που κινείται τα τελευταία χρόνια με την αποχή των φιλάθλων. Ομάδα που…ξεχνάει τον κόσμο της – ακόμα και τα ιδανικά της  – είναι αναγκασμένη να βιώσει στιγμές με λίγους φιλάθλους και όταν τους χρειαστείς δεν σου εγγυάται κανένας ότι θα είναι εκεί. Θέλετε ένα παράδειγμα ; Το 2009 στο Καυταντζόγλειο και το 2014 στα Πηγάδια και το Χαριλάου που σώθηκε η ομάδα…ποιος την έσωσε ; Ο κόσμος της που γέμισε τις κερκίδες. Φανταστείτε έναν μέσο όρο 1500 φιλάθλων ανά αγώνα που εκτοξευόταν στα μεγάλα ματς στους 6000-7000 και με παρουσία μεγάλη στα εκτός έδρας παιχνίδια. Υπάρχει εξήγηση ; Ναι, η αγάπη για την ομάδα. Αλλά για πόσο όταν δεν υπάρχει ανταπόκριση ; Το 2019 με τον Απόλλωνα σε ματς σωτηρίας δεν ήταν ΟΥΤΕ 2000 στα Πηγάδια.

Μπορεί να είναι εικόνα κείμενο

Η σημερινή διοικητική γραμμή φαίνεται πώς έχει διάθεση να αλλάξει το ρουν της ιστορίας του ΑΟΞ. Επαναφορά κόκκινων χρωμάτων, το “ΑΟΞ” παίζει παντού , γνωρίζουμε τις σκέψεις για μπουτίκ, αναβαθμίσεις γηπέδων, SOCIAL MEDIA και περαιτέρω εξέλιξη. Υπάρχει όμως ΕΝΑ κομμάτι που πρέπει να παίξουμε ΔΥΝΑΤΑ ώστε να στηρίξουμε και το οπαδικό μας κίνημα. Τις ΜΙΚΡΕΣ ηλικίες. Πάνω σε αυτό πρέπει να “χτίσουμε” το μέλλον. Σχολεία, ακαδημίες και τα συναφή. Από μικρά να μπολιάζονται στην ιδέα ότι η μεγάλη ομάδα της περιοχής είναι ο ΑΟΞ. Και ΜΟΝΟ το καλό του ΑΟΞ φέρει οφέλη στην περιοχή, όλοι οι άλλοι απέχουν εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά μας. Το “Τρένο” φτάνει στον σταθμό. Ας επιβιβαστούμε…

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *